** interview door Gerard van den IJssel voor Magazine (0174), Winter 1999**

Met het winnen van de Viva Ster voor sterkste Tv-persoonlijkheid heeft de Westlandse Danielle Overgaag haar eerste mediaprijs binnen. De Studio Sport presentatrice ziet het als een bevestiging van haar keuze om over te stappen van het wielrennen naar de media. Magazine (0174) sprak met de oud-wielrenster over onzekerheid, ex vriendinnen en (ex-)vriendjes.
Ik ben opgegroeid met drie broers. Ik kan nog steeds beter met mannen dan vrouwen overweg. Kerels hebben niet gelijk een oordeel. Meiden zijn vaak te jaloers voor vriendschappen. Ze begrijpen niet hoe ik nu leef. 'Je bent zo veranderd' zeggen oude vriendinnen dan, of 'je doet arrogant'. Terwijl juist zij een ander beeld van mij zijn gaan krijgen. Doordat ze denken dat ik ben veranderd doen ze anders. Ik snap best dat het vreemd is dat ik opeens een bekende Nederlander ben. Maar ik doe gewoon mijn werk. Het is een van de onzekerste baantjes van de wereld. Terwijl die meiden juist allemaal leuke gezinnetjes, een goede baan of zelfs een eigen zaak hebben. Toch kunnen ze het dan niet hebben dat ik zo in de schijnwerpers sta. Aan de andere kant moet ik toegeven dat het ook mijn schuld is. Ik kan het niet meer bijhouden. Ik woon nu in Amsterdam. Als ik al in het Westland ben ga ik eerst naar mijn ouders en mijn hondje Boey. Als het kan ga ik langs bij een paar goede vriendinnen en mijn broers. Meer tijd heb ik niet."

Wat voor kind was je?
"Ik was een ontzettende kattekop. Ik zat in zo'n venijnig meidengroepje op school. We hebben anderen bij ons in de klas zo gepest. Daar heb ik echt spijt van. Onderling waren we ook kenaus. Er was altijd strijd. Eigenlijk was het helemaal niet leuk. Gek genoeg vroeg ik me toen ook al af wat mensen van me zouden denken. Dat is toch onzekerheid. Vinden ze me wel leuk, doe ik het wel goed."

Heb je dat nog steeds?
"Ja. Inmiddels heb ik gemerkt dat negen van de tien mensen op TV onzeker zijn en altijd bevestiging zoeken. Ook ik kan niet leven zonder die stress. Mijn eigen persoontje staat heel ver af van de Danielle op TV. Ik weet nog steeds niet zo goed wie ik ben. Presenteren doe je toch een beetje op de automatische piloot. Met de Viva Ster zeggen de mensen dat ik dat in ieder geval goed doe."

Ben jezelf tevreden?
"Over presenteren kan ik nog veel leren. Maar door mijn sportverleden snap ik beter dan de rest wat er in de sport gebeurt. Ik weet wat het is om te winnen en te verliezen. Hoe het voelt om een jaar te trainen en dan ziek te worden. Ik weet wat het is om te vallen en hoe het is om genaaid te worden door je eigen ploegmaten. Ik weet hoeveel pijn het doet als je het niet redt. Daar kan ik nu nog niks mee. Men moet niet verwachten dat ik een tweede Mart Smeets ben. Maar ik kan wel iets toevoegen aan het programma."

Je hebt relaties gehad met schaatser Rintje Ritsma en wielrenner Lance Armstrong. Nu woon je samen met Reinout Oerlemans. Wat is dat met jou en bekende mannen?
"Met Rintje kan je geen relatie noemen. Dat was een blauwe maandag, meer niet. Bij Lance ging het vanzelf. Omdat we allebei fietsen en allebei vrijgevochten types zijn. Dan gebeuren dat soort dingen gewoon. Ik ben zelfs een jaar naar Amerika geweest. Maar dat werkte niet. Bij Reinout liep het heel anders. We leerden elkaar kennen op een feestje. Ik werkte bij de Staatsloterijshow. Hij bij de Postcode Loterijshow. Hij vroeg me om een keer te gaan eten. Maar daar had ik geen tijd voor. Het heeft maanden geduurd voordat het er een keer van kwam. Ik was gelijk verliefd."

Kan je jezelf nog voorstellen met een gewone Westlandse jongen?
"Nee. Dat zou zo iemand niet aankunnen. Je moet wel heel erg sterk in je schoenen staan om tegen al die aandacht te kunnen. Weet je wat het ook kan zijn? In een relatie wil ik een beetje de underdog zijn. De man moet van mij net iets meer macht hebben. Dan voel ik me veilig. Als ik me meer voel dan mijn vriendje voel ik me niet prettig. Doordat mijn grenzen steeds zijn verlegd, zoek ik ook steeds sterkere vriendjes."

Is Reinout nou de ware?
"Zo voelt het wel. Ik heb best serieuze plannen met hem. Trouwen en kinderen, dat soort dingen. Eigenlijk wil ik vier kinderen. Maar mijn moeder zegt dat in deze maatschappij twee wel genoeg is. Joh, voor één kind kan mijn hele carrière me al gestolen worden."

Wat is jouw 0174 gevoel?
"Nuchterheid. Dat is typisch Westlands. Net als de openheid van de mensen. Dat wordt in Hilversum soms verkeerd begrepen. Ik maak met iedereen een praatje. Maar dat wordt al snel geïnterpreteerd alsof je jezelf wel interessant vindt. Terwijl het in het Westland alleen maar betekent dat het gezellig is. Westlanders zijn ook erg aanhalerig. Dat kennen ze in Hilversum ook niet. Vooral bij mannen moet ik daarmee oppassen. "

Kom je nog terug naar het Westland?
"Ik denk het niet. Ik ben nu zo gewend aan Amsterdam. Ik woon vlak bij het Vondelpark. Op vijf minuten lopen ben ik bij wel tien bioscopen en honderd restaurants. De manier waarop ik nu leef kan niet in het Westland. Ik kan naar de antiekmarkt of het Rijksmuseum wanner ik wil. Ik ga vaak buiten de deur ontbijten of lunchen. Dat kan in Naaldwijk niet. Daar hoor je een broodzakje mee te nemen. Daar is niets mis mee, maar ik ben zo niet meer."

TERUG NAAR INTERVIEWS